Home

https://www.youtube.com/watch?v=-TxE3SDpDFo

 

JOOST OVERBEEK

VERHALEN

Vrienden worden er soms een beetje gek van. Weer dat verhaal. Het worden er wel steeds meer, maar de oude moeten, zonodig ook soms weer verteld worden. Over werk (hieronder), kinderen, thuis, zonder ziekte (schrijven 1) en met (schrijven 2). Ze zijn vaak al vastgelegd in een van de boekjes. Ik ga ze zo nu en dan wel wisselen hoor. Maar voor nu eerst maar eens een paar ouwe.

VERHALEN OVER WERK

Voor Publish, Vormberichten, ItemsLive of Dutch Design Daily. Of laatst, in het Chasséetheater in Breda, voor 'Beeldjagers, over Inge Geilström, de prostituee uit het, in Berlijn gekochte fotoalbum. Is dat dan werk? Tsja, moeilijk, het is een vage grens. Het maakt me eigenlijk niet veel uit waarover, ik vind schrijven gewoon leuk.

OVERSPEL

Overburen verzorgde de campagne voor Leven met Oranje In Beeld en Geluid, Hilversum. Leuk. De tentoonstelling ging over het contrast tussen de privé -en de professionele levens van de Oranjes. Daar kwam het idee voor het kaartspel vandaan. Beatrix was in haar privéleven een dame (D) of vrouw (V) en als ze aan ’t werk was natuurlijk Koningin (Q). Daar kun je leuk mee spelen: heer/koning en zo. Tuurlijk zijn er ook mindere combinaties. Wie zijn de boeren!? En de jokers; dat werd een probleem. Edwin de Roy van Zuydewijn? Christina? Greet Hofmans?

Dat mocht natuurlijk allemaal niet. De royaltyverslaggevers?

De kinderen? Saai. Ik stelde nog voor om de bij-mannen van Beatrix te doen.

Lubbers, Laurens Jan Brinkhorst? Er zijn vast wel mensen, die er nog eentje weten.

’Wat een onzin’, zei m’n moeder. ‘Dat is helemaal niet waar!’ Dat betwijfel ik. De genen van vaderskant, die ondeugende blik, een langzaam afhakende echtgenoot. Waar rook is, is vuur. Haha, weet ik veel, kan me ook niks schelen, maar het

idee sprak me aan!

BABETTE LEEfT

 

Op een rommelmarkt, zomer 2014 in Frankrijk, lag een lelijke gouden lijst met deze foto erin. Meteen verliefd.

“Combien cette photo?”

De man keek me raar aan. Hij had mooiere foto’s staan.

“C’est ma grand-mère”, grapte ik.

“Vous ressemble exactement comme elle.”

Haha, ik vond het best, voor twee euro scoorde ik deze heerlijke, chagerijnige dame. Een blik in heur ogen of ze dat jaar nog niet gepoept had. Zo zou Babette eruit zijn gaan zien als ze niet leefdtijdsloos was geweest.

“Mijn naam is Babette en ik ... “, vul maar in.

OPVOEDEN?

 

Ideale opdrachtgever Robert kwam langs. We kregen het over opvoeden. Degenen waar ik dat bij probeer zijn wat ouder, vandaar. Ten alle tijden overal om kunnen lachen, is een beetje mijn methode.

Mijn mooiste voorbeeld vertelde ik ‘m. Iedereen doet het toch op z’n eigen manier. ‘De mijne’ was een jaar of 15 toen we een keer mot ergens over kregen. Hij liep weg, Woest. Ik ging achter hem aan en sprak ‘m aan op wat hij in mijn ogen verkeerd had gedaan. Trillend van woede, onder z’n tranen van onmacht vandaan, kwam het.

‘Vuile flikker!’

Ik keek ‘m aan en moest ineens heel hard lachen. Ik zag mezelf dat dertig jaar eerder tegen mijn vader zeggen!

Of Karin tegen de hare!!

Hij moest ook lachen. Dubbel hebben we gelegen.

‘Dat zeg je toch niet tegen je vader!?’

Het was al goed.

 

BOVEN DE BANK

 

De Volkskrant voerde een actie met Kunst. Voor boven de bank!? Geintje?

Ik hoop het, want tsjezus, dat klinkt ouderwets. Die bank tegenover de televisie waarop vader en moeder ‘boer zoekt vrouw’ keken? Die Kunst die daarboven hing was veelal een betaalbare reproductie of een (op een expositie) aangeschaft schilderij of foto van vriend(in)/neef/zoon of dochter. Wanneer zulks ‘Kunst’ heet en wanneer ‘creatieve hobby’, lijkt me een andere discussie.

 

‘Echte’ Kunst (Tefaf schilderij?) is veel te duur voor boven de gemiddelde bank. Meer een klus voor een stylist of designer, die de kleur dan mooi kan afstemmen op de rest van het interieur. ‘Boven de bank’ moet ongeveer zeventig centimeter bij een meter zijn ofzo. Voor een ‘echte’ kunstenaar best een nare beperking lijkt me. Wij ‘toegepasten’, wij zijn, qua beperkingen, wel wat gewend. Boven de bank in je kamer heb je ook geen gedoe met rechten enzo. Oftewel, zoek het allermooiste ‘boven-je-bank-werk’ dat je kunt vinden uit op Pinterest en print dat, al dan niet nog wat aangepast, uit. Op canvas zo je wilt. “Ja maar, dan heb je geen origineel!”. Nee, dat heb je wel als je ‘m bij de Volkskrant besteld, bedoel je!?

Ik heb niet zoveel met m’n interieur. Tot verbazing van anderen. Een vaas is om een bos bloemen in te zetten en hoeft niet ook nog eens zelf heel mooi te zijn en trouwens, ik heb niks met bloemen. Ach, het hoeft ook niet allemaal kaal enzo, hoor. Gewoon een beetje gezellig. Prima.

We hadden een keer een discussie over wat er ‘aan de muur’ moest. Met “maakt me niet uit” kwam ik niet weg, voelde ik, maar van alle moois dat werd voorgesteld, werd ik ook niet bovenmatig blij. Als consessie bood ik aan dat ik het allemaal prima vond, maar dan op de kop. Daar wordt toch (bijna) alles beter van. Ik zou dat ook zeker als ‘boven-de-bank-tip’ mee willen geven; hang het schilderij of de foto die je in gedachte had op z’n kop! Geheid beter! Veel televisieprogramma’s zouden er overigens ook beter verteerbaar van worden als we het apparaat om zouden draaien. Denk ‘heel Holland bakt’ op z’n kop. Nice.

Zitten er op een werk op z’n kop nog dezelfde rechten eigenlijk? Anyway.

En dan nog de Dutch Designweek. Ook nog geweest. Daar hangt die rechtenvibe, van ‘mijn’ lamp, ‘mijn’ fiets, ‘mijn designtje’ altijd heel erg. Het is niet echt mijn ding daar. Best goeie ideëen maar bijna allemaal roepen ze een ‘tsja’ op. Tof dat je de lamp door warmtesensoren kan aansturen, maar of het mijn geluk gaat bepalen, mwooah.

‘Design is art for losers’, meldde een prachtig affiche van Studio Boot die ik zag hangen (tuurlijk, alles wat Boot maakt is prachtig!). Moest ik even over nadenken. Vroeger misschien, nu niet meer. Als er dan toch iets voor losers moet zijn, dan eerder de meeste Kunst, zeker die voor boven de bank. (Sommig) design maakt de toekomst, (de meeste) Kunst is passé. Ofzo.